Στα μέρη όπου η γη δεν έδινε καλόν ασβέστη, οι Έλληνες “ελούκιζαν” τα σπίτια τους. Τα άσπριζαν και τα έλαμπαν με λευκή άργιλο, την λουκή (εκ του λατινικού lux/lucis = φως), πηλόχρωμα που το περνούσαν με την μπατανόβουρτσα. Πρακτική καθαρμού, γνώριμη στις παλιές γυναίκες της Ποντικής, αναδύεται σήμερα μέσα από τα κιτάπια ενός σοφότερου κόσμου:
Είναι μπογιά παχιά, ρευστός πηλός σαν μπατανάς για τοίχους. Εμπλουτισμένος με φυτικά κολλοειδή, όχι μόνο λευκός αλλά και χρωματισμένος με τα χρώματα της γης (όλα θερμά), μεταμορφώνει τις άνευρες επιφάνειες των μέσα τοίχων σε ζωντανούς ιστούς, ικανούς να αλληλοεπιδράσουν με το περιβάλλον. Η επιστήμη ερμηνεύει και επιβεβαιώνει την λαική εμπειρία: η μεγάλη θερμοχωρητικότητα, ο υγροσκοπικός χαρακτήρας, τα αρνητικά ηλεκτρικά φορτία του μορίου της αργίλου βελτιώνουν το μικροκλίμα, απορροφούν υδρατμούς, δυσάρεστες οσμές, βαρέα μέταλλα και ήχους χαμηλής συχνότητας! Μεμονωμένες έρευνες μιλούν ακόμα και για ασπίδα στην καθημερινή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία (electrosmog). Και ο κατάλογος των πλεονεκτημάτων δεν τελειώνει εδώ. Τα χρώματα από πηλό είναι ιδανικά για άτομα με αλλεργίες, είναι άκαυστα, ανακυκλώσιμα, οικολογικά, δίχως χημικά, απλά στην εφαρμογή κι αγνά, σαν χούφτες χώμα μεταποιημένες σε αντίδωρο…
Χρωματολόγιο
