Το χώμα σαν οικοδομικό υλικό μας παραπέμπει στη νηπιακή ηλικία της αρχιτεκτονικής, στον πιο παλιό κι αθώο τρόπο που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος για να στεγάσει τη βιοτή του.
Τις δυνατότητες του πηλοχώματος κατείχαν οι Έλληνες μαστόροι : χώμα και άχυρο στους τοίχους για τη μόνωση, χώμα και φύκια για στεγάνωση στο κυκλαδίτικο δώμα, χώμα με αυγά, γιδόμαλλο ή σβουνιές από αγελάδια…
Σήμερα, με τις χιλιάδες κρυμμένες τοξίνες μέσα στις κατοικίες μας, αναζητούμε την παλιά γνώση και καταφεύγουμε σε βαφές ή επιχρίσματα από πηλό, χωρίς χημικά, για να καθάρουμε τους εσωτερικούς μας χώρους. Η μεταμόρφωση γίνεται αισθητή, αλλάζει η επιδερμίδα του σπιτιού, γήινη θαλπωρή ντύνει τους τοίχους -αλλιώτικη από την άκαμπτη όψη του τσιμέντου ή την επίπεδη τυποποίηση των πλαστικών υλών. Οι επιφάνειες συντονίζονται στις συχνότητες μιας άλλης αισθητικής που ηρεμεί το μάτι και γλυκαίνει την ψυχή. Ταυτόχρονα η ισορροπία του μικροκλίματος, η προστασία της υγείας πέρα από την υγιεινή, η αφύγρανση μέσω της ίδιας της τοιχοποιίας, η δέσμευση βαρέων μετάλλων γίνονται φαινόμενα άμεσα προς τον σύγχρονο ένοικο και επηρεάζουν σταδιακά τις πρακτικές της σύγχρονης δόμησης…
