Το χώμα σαν οικοδομικό υλικό μας πάει πίσω στην πρώιμη φάση της αρχιτεκτονικής, στον πιο παλιό κι αθώο τρόπο που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος για να στεγάσει τη βιοτή του.
Τις δυνατότητες του πηλοχώματος κατείχαν οι Έλληνες μαστόροι : χώμα και άχυρο στους τοίχους για τη μόνωση, χώμα και φύκια για στεγάνωση στο κυκλαδίτικο δώμα, χώμα με αυγά, γιδόμαλλο ή σβουνιές από αγελάδια…
Σήμερα, με τις χιλιάδες κρυμμένες τοξίνες μέσα στις κατοικίες μας, καταφεύγουμε στην παλιά γνώση κι αναζητούμε χρώματα κι επιχρίσματα από πηλό, χωρίς χημικά, για να καθάρουμε τους εσωτερικούς μας χώρους. Η μεταμόρφωση γίνεται αισθητή, η επιδερμίδα του σπιτιού αλλάζει, γήινη θαλπωρή ντύνει τους τοίχους -αλλιώτικη από την άκαμπτη όψη του τσιμέντου ή την επίπεδη τυποποίηση των πλαστικών υλών. Οι επιφάνειες συντονίζονται στις συχνότητες μιας άλλης αισθητικής που ηρεμεί το μάτι και γλυκαίνει την ψυχή. Ταυτόχρονα η ισορροπία του μικροκλίματος, η προστασία της υγείας πέρα από την υγιεινή, η αφύγρανση μέσω της ίδιας της τοιχοποιίας, η δέσμευση βαρέων μετάλλων γίνονται φαινόμενα άμεσα προς τον σύγχρονο ένοικο και επηρεάζουν σταδιακά τις πρακτικές της σύγχρονης δόμησης…
